Al 150 jaar vormt het idee dat virussen ziekten veroorzaken een fundament van de moderne geneeskunde. Toch wordt al jarenlang aangetoond dat dit uitgangspunt onjuist is. Virussen bestaan niet als ziekteverwekkers. Het zijn verkeerd geïnterpreteerde onderdelen van lichaamsweefsel. Het vogelgriepvirus staat regelmatig in de schijnwerpers. Er zou nu een risico zijn voor besmetting van zoogdieren, ook de mens. Kan dat wel? Heeft preventief inenten van pluimvee zin en wat betekent dit voor onze gezondheid?

In het artikel Niemand kan jou aansteken kun je lezen dat er niet zo iets bestaat als een virus dat jou ziek kan maken. Niemand kan jou feitelijk aansteken, ook al lijkt dat wel zo te zijn. Als je dat artikel nog niet hebt gelezen, is het voor een goed begrip van dit onderwerp aan te raden om dat eerst te doen. In dat artikel worden termen uitgelegd die hier terugkomen.

We kijken er nu vanuit een iets andere hoek naar, met een kleine overlap met het eerder genoemde artikel. We breiden het wat uit en zoomen in op de vogelgriep. Zo valt alles samen.

Definitie van een virus

Laten we nog even kijken naar de wetenschappelijke definitie van een virus: ‘Een kleine parasiet die bestaat uit nucleïnezuur (RNA of DNA), omsloten door een eiwitmantel, en die zich alleen kan repliceren in een vatbare gastheercel’. (Molecular Cell Biology, 4th edition – Harvey Lodish et al.)

Een virus is dus geen levend organisme dat zelfstandig kan bestaan. Virussen zweven niet rond in de lucht en ze zitten niet op oppervlakken, zoals winkelwagentjes of liftknopjes, te wachten tot jij langskomt.

Voor de duidelijkheid: op virus lijkende deeltjes zijn overal. De oceanen zitten er vol mee en jouw lichaam kent ze ook maar al te goed. Alleen die zijn onschadelijk. We hebben het in dit artikel over ziekteverwekkers, virussen die mens en dier ziek zouden kunnen maken.

Je gaat ervan uit dat het klopt

De meeste mensen gaan ervan uit dat wetenschappers bij het ontdekken van een nieuwe ziekte, zorgvuldig te werk gaan. Ze zullen wel patiënten met vergelijkbare klachten analyseren en hun lichaamsvloeistoffen onderzoeken, om zo een gemeenschappelijk virus te identificeren.

De logische verwachting is dat dit virus in grote hoeveelheden aanwezig is bij zieke mensen en juist afwezig bij gezonde mensen. Omdat ze zeker willen weten wie de “dader” is, zullen de wetenschappers virusdeeltjes wel isoleren om deze nauwkeurig te kunnen bestuderen. Ook zal er worden aangetoond dat deze deeltjes daadwerkelijk de ziekte veroorzaken.

Wordt het virus ingebracht bij een gezond mens, dan zullen er symptomen van die ziekte optreden. En tenslotte verwacht je dat wordt aangetoond dat het virus zich kan vermenigvuldigen en dat het overdraagbaar (besmettelijk) is.

Alles bij elkaar is dit een logische en rationele benadering. Je gaat er daarbij vanuit dat virologen volgens een bewezen wetenschappelijke methode werken. Je gaat ervan uit dat het klopt. Maar… in de praktijk blijkt dit allemaal niet het geval te zijn. Hoe gaat het dan wél?

Hoe werkt de viroloog?

In het artikel Niemand kan jou aansteken wordt dit proces uitgebreid beschreven. In het kort komt het erop neer dat virologen een weefselcultuur creëren. Ze nemen lichaamsvloeistof van een ziek mens of dier en voegen daar verschillende stoffen aan toe, zoals nieren van Afrikaanse apen (soms longkankercellen), antibiotica en toxische stoffen zoals formaldehyde. Deze weefselcultuur wordt een “isolaat” genoemd. Maar een isolaat is niet hetzelfde als isolatie. Want waar is nou het virus?

Virologen maken met een elektronenmicroscoop een foto van een deel van het isolaat. Op basis van wat ze daarop zien, wijzen ze een deeltje aan en noemen dat het virus. Maar hoe kunnen ze daar zeker van zijn? Op het beeld zijn namelijk talloze deeltjes zichtbaar. Hun conclusie baseren ze vooral op veranderingen in het weefsel, niet op directe identificatie van het virus zelf. Daarbij is het een stilstaand beeld, want er beweegt niets.

Wat in werkelijkheid wordt waargenomen zijn onder andere exosomen. Exosomen zijn kleine deeltjes die door het lichaam worden aangemaakt als reactie op weefselschade.

Exosomen zijn natuurlijke “hulptroepen” die gewoon in de natuur voorkomen. Ze lijken qua vorm en grootte sterk op wat virologen virussen noemen. Virussen en exosomen zijn, volgens de virologie zelf, nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Vanwege de helende kwaliteiten van exosomen ziet de gezondheidsindustrie ze juist als de nieuwe beauty-trend.

Nergens bewijs te vinden

In de wetenschappelijke literatuur is nergens bewijs te vinden voor de directe isolatie van een virus uit de lichaamsvloeistoffen van ook zelfs maar één patiënt, mens noch dier. Opmerkelijk genoeg wordt dit feit wereldwijd erkend door alle gezondheidsinstanties.

Neem bijvoorbeeld corona. Tot september 2024 zijn er ongeveer 225 schriftelijke verklaringen verzameld van wetenschapsinstituten en gezondheidsinstellingen, in 40 landen. Daarin wordt bevestigd dat zij geen enkel rechtstreeks geïsoleerd monster bezitten, of hebben aangetroffen bij zieke mensen, van SARS-CoV-2, het virus dat verantwoordelijk zou zijn voor COVID-19. Ook Nederland staat op die lijst. Niemand heeft het virus ooit daadwerkelijk gezien.

Het kan wel, maar ze kunnen het niet

Virologen stellen dat in een vloeistofmonster van een patiënt te weinig virusdeeltjes zitten en dat die deeltjes te klein zijn om direct met een elektronenmicroscoop waar te nemen. Toch slagen wetenschappers er al decennialang in om identieke deeltjes, zoals bacteriofagen, te isoleren en als zuivere, afzonderlijke entiteiten aan te tonen.

Volgens virologen variëren virusdeeltjes in diameter van ongeveer 20 tot 300 nanometer, hetzelfde formaat als bacteriofagen en exosomen. IBM heeft een nano chip ontwikkeld van slechts 2 nanometer.

Ik kan toch getest worden?

Dr. Kary Mullis is de uitvinder van de Polymerase Chain Reaction (PCR)-test. Muillis ontving in 1993 de Nobelprijs voor deze baanbrekende techniek, die in de coronaperiode veelvuldig is gebruikt. Mullis benadrukte herhaaldelijk dat de PCR-test nooit als enige methode gebruikt zou moeten worden om een (infectie)ziekte vast te stellen.

Volgens Mullis: “Iedereen kan positief testen voor praktisch alles, als je maar lang genoeg zoekt. Met PCR kun je, mits correct uitgevoerd, bijna alles vinden. Maar de uitslag van de test vertelt je niet of je daadwerkelijk ziek bent en het vertelt je niet dat het ding waarmee je uiteindelijk bent opgescheept, je iets zou kunnen aandoen. De PCR-resultaten zijn afhankelijk van de willekeurige keuze van de instellingen door de gebruiker”.

De HIV / AIDS blunder
In 1988 werkte Mullis aan analytische routines voor het humaan immunodeficiëntievirus (HIV), ten behoeve van zijn PCR. Op 23 april 1984 was tijdens een persconferentie wereldkundig gemaakt, dat HIV vermoedelijk AIDS veroorzaakte. Vermoedelijk? Mullis wilde het zeker weten en ging op zoek naar antwoorden.

Mullis bezocht tientallen congressen waar ‘s werelds topexperts van HIV/AIDS spraken. Tot zijn verbazing kon geen enkele specialist hem helpen. Er moet toch ergens een originele wetenschappelijke publicatie zijn? Mensen zijn ziek en worden behandeld door artsen. Maar op basis waarvan dan?

Uiteindelijk werd het Mullis pijnlijk duidelijk: niemand heeft ooit bewezen dat HIV AIDS veroorzaakt. Het bestaan van HIV is zelfs feitelijk nooit aangetoond. En er is geen sprake van besmettelijkheid van de ziekte, op welke manier dan ook. Toch zijn alle wetenschappelijke en niet-wetenschappelijke internationale instellingen, dogmatisch blijven vasthouden aan een mislukte theorie, die talloze mensen schade heeft toegebracht en ettelijke miljarden euro’s heeft gekost.

Een waar computervirus

Met een methode die Next Generation Sequencing (NGS) wordt genoemd, kunnen ze tegenwoordig in een korte tijd een genoom samenstellen met de computer. Een genoom is de volledige genetische samenstelling van een organisme. DNA en RNA zijn onderdeel van het genoom, zoals genen en chromosomen dat, volgens het gangbare model, ook zijn.

Ze nemen bijvoorbeeld longvloeistof af van een patiënt en gaan direct op zoek naar DNA en/of RNA. In die longvloeistof zit van alles. Dat monster onderzoeken ze niet op een virus, want dat kunnen ze niet vinden. Dus hoe weet je dan of het gevonden DNA of RNA niet van iets anders is dat in die longvloeistof zat? Zoals delen van longweefsel, schimmels, bacteriën of andere stoffen.

Omdat ze geen lange delen van een DNA of RNA string kunnen verwerken, wordt het in kleinere stukken gehakt. En al die delen worden ingevoerd in de computer. Dat kunnen tientallen miljoenen delen zijn. De computer reconstrueert dat tot één DNA of RNA string en vult eventueel lege plekken zelf in. Maar als je zoveel stukjes hebt, wil je wel weten waar ze vandaan komen.

Je kunt het vergelijken met een boek. Je hebt allemaal losse woorden en fracties van zinnen. Je moet daar een bestaand boek van maken met een specifieke titel. Hoe doe je dat als je het originele boek nooit hebt gezien?

Kortom, op basis van aannames en algoritmes, ontstaat in de computer (‘in silico’ geheten) een genoom van iets, waarvan wordt gezegd dat het van het vermeende virus is.

Het door de computer samengestelde virus, was echter nooit aanwezig in de patiënt en komt zelfs niet voor in de natuur. Het is in feite niets meer dan een digitale constructie: een reeks nullen en enen waar vervolgens een geanimeerde voorstelling van wordt gemaakt.

Tijd om de vogelgriep te bekijken. Is dat dan een ander verhaal?

De vogelgriep – hoe zit dat?

De afgelopen dertig jaar heeft de vogelgriep een zware tol geëist van de wereldwijde vogelpopulatie. Onder het mom van een virusdreiging, dat zeer besmettelijk en dodelijk zou zijn voor vogels, werden vooral kippen, kalkoenen en eenden getroffen. Men onderscheidt twee varianten vogelgriepvirus: laag pathogene vogelgriep (LPAI) en hoog pathogene vogelgriep (HPAI). Een lage of hoge potentie om ziekteverwekkend te zijn.

In 2005 waarschuwden de mainstream media voor een op handen zijnde pandemie als gevolg van een gemuteerde versie van vogelgriep: H5N1, een hoog pathogeen virus.

David Nabarro, destijds coördinator voor de Verenigde Naties, stelde dat een uitbraak elk moment kon plaatsvinden en mogelijk tot 150 miljoen doden kon leiden. Reinhard Kurth, toenmalig president van het Robert Koch Instituut, deed er een schepje bovenop: volgens hem kon H5N1 in theorie de volledige wereldbevolking van zes miljard mensen bedreigen.

Internationale gezondheidsorganisaties zoals de WHO, het CDC, het Robert Koch Instituut (RKI) en het Friedrich Loeffler Instituut (FLI) blijven H5N1 bestempelen als “zeer besmettelijk”.

Gezien zulke stellige beweringen, zou je overtuigend bewijs verwachten. Toch ontbreekt dat. Net als bij andere virusverhalen is het bestaan van het vogelgriepvirus nooit onomstotelijk vastgesteld. Er is nog nooit rechtstreeks een virusdeeltje uit een zieke kip onttrokken en zichtbaar gemaakt. Ook de vermeende besmettelijkheid is nooit experimenteel aangetoond.

In 2003 leidde de vogelgriep in Nederland tot drastische maatregelen: een derde van de gehele pluimveestapel werd vernietigd. Op maar liefst 1300 bedrijven werden zo’n 30 miljoen dieren geruimd, een verliespost van naar schatting 300 miljoen euro voor de pluimveesector.

Worden er dan geen vragen gesteld? Ja hoor.

Vragen en antwoorden over de vogelgriep

In 2005 richtten twee onderzoeksjournalisten, David Crowe en Torsten Engelbrecht, zich met een aantal kritische vragen tot het Friedrich Loeffler Instituut (FLI), een gerenommeerd onderzoeksinstituut op het gebied van dierziekten. Hun vragen betroffen het vogelgriepvirus, H5N1.

In de antwoorden verwijst het FLI naar een viertal publicaties. Hier volgen drie kernvragen die zijn gesteld, met de antwoorden van het FLI:
1. Bestaat het H5N1-virus?
2. Is H5N1 ziekteverwekkend voor dieren?
3. Is H5N1 ziekteverwekkend en overdraagbaar voor mensen en heeft het pandemie potentie?

Antwoord op vraag 1
Het FLI antwoordde: “H5N1 kan volledig in vitro worden geproduceerd via reverse genetics”. Met andere woorden: het virus kan in het laboratorium worden samengesteld, of ligt zelfs al op voorraad. Toen gevraagd werd of het FLI inzicht kon geven in hoe dat proces precies verloopt, luidde het antwoord: “Virussen uit een voorraad zijn geheim, we mogen deze informatie niet vrijgeven.” Een opmerkelijke uitspraak, aangezien hier mogelijk de gezondheid van de hele wereldbevolking mee gemoeid is.

Antwoord op vraag 2
Voor de tweede vraag verwijst het FLI naar publicaties waar, zoals gebruikelijk, gewerkt werd met weefselculturen. Deze weefselcultuur werd onder meer geïnjecteerd in de longen van kuikens. Vervolgens worden enkele kuikens ziek en een aantal anderen overlijdt. Dat wordt dan als bewijs beschouwd voor de ziekteverwekkende aard van H5N1, dat ergens in die weefselcultuur aanwezig moet zijn.

Antwoord op vraag 3
Met betrekking tot transmissie van mens tot mens worden in publicaties uit 2005, twee casussen genoemd. Een van een jongetje van 6 jaar uit Thailand, met problemen aan meerdere organen. En een van een driejarig jongetje uit Hong Kong met griepverschijnselen. In geen van de gevallen is een virus aangetoond en ook niet de besmettelijkheid ervan. Beide kinderen werden behandeld met een breed spectrum van antibiotica en antivirale medicatie. Ze zijn kort daarna overleden.

Het FLI verklaart verder: “Er is geen wetenschappelijke voorspellingsmethode die de mogelijkheid kan inschatten dat een influenzavirus een nieuwe pandemie veroorzaakt”.

Als er geen virus bestaat, blijft er een belangrijke vraag over.

Waardoor worden mensen en dieren dan ziek?

Vaker heb ik in artikelen iets geschreven over hoe anders ons lichaam in elkaar zit dan dat ons is geleerd. Dat we er nog zo weinig over weten. Dat geldt ook voor de vraag waarom en waardoor, mensen en dieren ziek worden.

In relatie tot het onderwerp in dit artikel, zal ik een aantal opties geven en praktijksituaties waarin de oorzaak van een ziekte geen virus bleek te zijn, zoals aanvankelijk werd gedacht

Elektromagnetische straling
We beginnen bij wereldwijde veranderingen in elektrische of elektromagnetische frequenties en de samenloop met epidemieën en pandemieën. Straling heeft voor alle levende organismen consequenties. Het lichaam is er niet voor gemaakt om daar constant aan te worden blootgesteld en reageert daarop. Soms zichtbaar, soms iets minder zichtbaar.

Als de griep primair een elektrische ziekte is, een reactie op een elektrische verstoring van de atmosfeer, dan kan het niet besmettelijk zijn. Sommige pandemieën begonnen gelijker tijd in verschillende delen van de wereld, toen de enige manier van reizen nog per boot kon plaatsvinden.

In 1836 merkte Dr. Heinrich Schweich op, dat alle fysiologische processen elektriciteit opwekken. Schweich stelde dat een elektrische verstoring van de atmosfeer, het lichaam kan verhinderen deze af te voeren. Hij herhaalde de toen gangbare opvatting dat de ophoping van elektriciteit in het lichaam, griepsymptomen veroorzaakt. Niemand heeft dit tot nu toe kunnen weerleggen.

In het artikel Waarom het hart geen pomp kan zijn, kun je lezen hoe straling de natuurlijke flow van het lichaam onderbreekt en je daardoor ziekten kunt ontwikkelen. En wat je kunt doen om de flow te bevorderen, wat je gezondheid ten goede komt.

Polio en DDT
Lange tijd is aangenomen dat polio wordt veroorzaakt door een virus. Het insectenbestrijdingsmiddel DDT werd destijds gezien als een beschermend middel tegen de ziekte. Van 1945 tot 1952 is DDT op grote schaal gebruikt als desinfectiemiddel.

In de Verenigde Staten werd het letterlijk overal gespoten: op straat, in zwembaden, zelfs op de kleding van schoolkinderen. Pas later kwam men tot het inzicht dat DDT juist de veroorzaker was van polio. Toen na 1952 het gebruik van DDT stopte, namen direct de gevallen van polio af.

Tegen die tijd was men druk bezig met de ontwikkeling van een vaccin, dat in 1957 op het toneel kwam. Polio was toen al grotendeels verdwenen. Toch werd het poliovaccin als redder gepresenteerd. Daarom geloven tot op de dag van vandaag de meeste mensen, dat het vaccin de beslissende factor was in het terugdringen van deze ziekte.

Gele koorts en een vervuilde leefomgeving
In 1839 onderzocht Dr. Ashbel Smith een uitbraak van gele koorts op het eiland Galveston, nabij de Verenigde Staten. Destijds (en nog) werd gele koorts gezien als een zeer besmettelijke virusinfectie, die wordt overgebracht door muggen.

Vastberaden om deze theorie te bewijzen, voerde Smith rigoureuze experimenten uit. Hij stelde zichzelf en anderen herhaaldelijk bloot aan besmet organisch materiaal. Hij ging zelfs zo ver dat hij zwart uitbraaksel van zieke mensen consumeerde. Toch werd er niemand ziek.

Wat Smith ontdekte, was opvallend: de ziekte kwam uitsluitend voor in het lagergelegen deel van het eiland. In het hoger gelegen gebied bleef men gezond. De ware oorzaak van gele koorts bleek niet een virus of muggen te zijn, maar de erbarmelijke hygiënische omstandigheden: opgestapeld vuil en vervuild water.

Rechter: geen bewijs mazelenvirus
De Duitse bioloog en viroloog Dr. Stefan Lanka heeft in 2016 een virus rechtszaak gewonnen. Hij wilde een op handen zijnde verplichte mazelenvaccinatie voorkomen.

Op 1 december 2016 deed de Hogere Regionale Rechtbank in Stuttgart uitspraak: alle nationale en internationale beweringen over het mazelenvirus, de besmettelijkheid ervan en de veiligheid van vaccinatie tegen het virus, zijn onwetenschappelijk.

Lanka had in 2011 honderdduizend euro uitgeloofd voor degene die het bestaan van het mazelenvirus aantoont. De prijs hoefde volgens de rechter niet te worden uitgereikt omdat er eenvoudig geen bewijs was geleverd.

Seizoenswisseling en natuurlijke reiniging
Wanneer de griep weer eens de kop opsteekt, kan dat simpelweg samenvallen met de wisseling van de seizoenen. Ons lichaam beweegt mee met natuurlijke cycli en zet daarbij een ontgiftingsproces in gang. Dat heeft alles te maken met het zelfreinigend vermogen van het lichaam. Hoe voel je je meestal ná een griep? Vaak verrassend goed, alsof je lijf een grote schoonmaak heeft gehouden. En dat is precies wat er gebeurt. Net als een opgeruimd huis, geeft een schoon lichaam ruimte en helderheid.

Je kunt de griep ook zien als een individueel proces: een volkomen natuurlijk verloop, dat je wellicht beter niet onderdrukt of probeert te vermijden. Symptomen kunnen een teken zijn, dat je lichaam aan het helen is.

Lokale omstandigheden
Wanneer meerdere mensen of dieren, binnen een bepaald gebied, vergelijkbare symptomen vertonen, hoeft dat niet automatisch te wijzen op de aanwezigheid van een virus. Als je de situatie onderzoekt kan er zomaar een andere oorzaak zichtbaar worden.

Denk bijvoorbeeld aan blootstelling aan toxische stoffen, vervuild drinkwater, slechte luchtkwaliteit, elektromagnetische straling of besmet voedsel. Ook psychische factoren, zoals angst en stress, kunnen een grote invloed hebben op de gezondheid. De angst voor een ziekte kan op zichzelf al lichamelijke klachten veroorzaken en zelfs de ziekte teweeg brengen.

Ophokplicht
Dieren zijn eveneens gevoelig voor omgevingsfactoren. Kippen kunnen, net als mensen, ziek worden door aanhoudende stress. Wanneer er een ophokplicht wordt ingesteld, kan het verhoogde stressniveau onder de dieren leiden tot een toename van ziektegevallen.

Conditioneringen en overtuigingen
Vanaf jonge leeftijd worden we geconditioneerd. We nemen overtuigingen over van ouders, school, media en onze omgeving. Het zijn als onzichtbare programma’s die ons denken en handelen vormgeven. We worden voortdurend bestookt met boodschappen die ongemerkt ons onderbewustzijn binnensluipen en daar invloed uitoefenen op onze overtuigingen en ons gedrag.

Zinnen als “doe je jas aan, anders vat je kou” of “hij heeft de griep, dus ik zal het ook wel krijgen” klinken onschuldig, maar zijn krachtig. Door zulke uitspraken nodig je als het ware de griep uit. Ons onderbewustzijn en onze mindset spelen een grote rol in onze gezondheid. Maar als de mind je ziek kan maken, kan het je ook helen!

En zo kunnen we nog even doorgaan met voorbeelden. Er zijn relaties gelegd tussen epidemieën met weersveranderingen zoals de weerdokters dat vroeger deden. Sommige epidemieën of pandemieën vallen samen met kosmische verschijnselen en bepaalde veranderingen in zonneactiviteit. Er is zoveel meer.

Er wordt tegenwoordig nauwelijks nog diepgaand onderzoek gedaan. De pijlen worden standaard gericht op een onzichtbare vijand.

Vaccinaties, de Kiemtheorie en Het Terrein

Vaccinaties zijn net zo min wetenschappelijk onderbouwd als het virusmodel zelf. Geen enkele arts kan je precies uitleggen wat een vaccinatie in jouw lichaam teweegbrengt. Er zijn bovendien artsen die in het verleden al hebben verklaard dat vaccinaties de weerstand kunnen verlagen, waardoor je juist vatbaarder wordt voor ziekte.

De kiemtheorie van ziekte, waarop het hele vaccinatiebeleid is gebaseerd, is nooit bewezen. Toch vormt deze theorie het fundament van het medische systeem én van het vertrouwen dat het publiek erin heeft. Het gaat om een theoretisch denkkader waarin ziekteverwekkende micro-organismen als de oorzaak van ziekte worden gezien.

Een andere en meer holistische benadering is Terrein Therapie. Hierbij is de gezondheid van het terrein bepalend. Het terrein verwijst naar je lichaam, alle lichaamsfuncties en jouw leefomgeving. Het is een ziek terrein dat bepaalde micro-organismen voortbrengt. Die micro-organismen zijn niet de oorzaak van de ziekte, maar het gevolg van een ziek terrein. Zoals exosomen bij beschadigd weefsel.

Vergelijk het met vissen in een kom met vervuild water. Ga je de vissen vaccineren of het water verversen?

Een radicale verschuiving van onze kijk op gezondheid zal nodig zijn om ons uit het moeras van verwarring en ziekte te trekken. Maar hoe nu verder met de vogelgriep en dat preventief inenten?

Voeding van gevaccineerd pluimvee

Nederland is in maart 2025 een pilot gestart, waarbij op een bedrijf het pluimvee preventief wordt ingeënt tegen de vogelgriep.

Volgens de website van de rijksoverheid gaat het om het vectorvaccin Innovax-ND-H5: een stam van een kalkoenherpesvirus. Een vectorvaccin is speciaal ontworpen om een genetische instructie in doelcellen af te leveren. Dat zorgt uiteindelijk voor een immuunrespons, waardoor het lichaam geleerd wordt een bepaald virus te herkennen en te bestrijden.

Een vectorvaccin is een andere techniek dan mRNA, dat synthetisch in een laboratorium is ontwikkeld om natuurlijke, biologische processen na te bootsen.

Los van nut en noodzaak van vaccinaties, doet de vraag de ronde of je als consument risico loopt, wanneer je producten eet van dieren die zijn ingeënt met een bepaald vaccin. Het woord risico is een statement van oorzaak en gevolg. Berichten die beweren dat er geen risico is, zijn momenteel even speculatief als de tegenovergestelde bewering. Het is simpelweg (nog) niet experimenteel vastgesteld.

De overheid heeft tot nu toe geen transparantie gegeven over de pilot. Je kunt als consument in de winkel niet zien of eieren en vlees van gevaccineerde dieren zijn. Wat de langetermijneffecten betreft, verwijst de overheid naar de fabrikant, die daar onderzoek naar zou moeten doen en het Europees Geneesmiddelenbureau moet toezicht houden. De consument zal hierin zelf z’n weg moeten vinden.

Ben je eigen expert

Hoe lang een artikel over dit onderwerp ook is, er zullen altijd meer vragen zijn in de vorm van: “maar hoe zit het dan met …?”. 

Uiteindelijk hoeft er alleen maar aangetoond te worden dat de virale hypothese zichzelf op haar eigen voorwaarden heeft weerlegd. De virologen hebben nog altijd geen direct bewijs geleverd van het bestaan van pathogene virussen. Ze hebben in plaats daarvan hun toevlucht genomen tot indirecte observaties die ongeldig zijn vanwege de ongecontroleerde aard van de experimenten.

Het leert ons wellicht om kritischer te kijken naar wat wetenschappers en politici allemaal zeggen en schrijven. Niet zonder meer te leunen op ‘experts’ en dat advies dan klakkeloos te volgen.

Jij bent jouw eigen expert, volg die. Doe daarom altijd je eigen onderzoek en maak gezonde keuzes voor jezelf.

Referenties:

1. Avian flu virus H5N1: No proof for existence, pathogenicity, or pandemic potential; non-‘‘H5N1’’ causation omitted, David Crowe Torsten Engelbrecht, doi:10.1016/j.mehy.2005.11.007. – PDF
2. FLI studie 1: Role of domestic ducks in the propagation and biological evolution of highly pathogenic H5N1 influenza viruses in Asia. Hulse-Post DJ, Sturm-Ramirez KM, Humberd J, Seiler P, Govorkova EA Krauss S, et al., Proc Natl Acad Sci USA 2005;102(30):10682–7 – PDF
3. FLI studie 2: Molecular basis for high virulence of Hong Kong H5N1 influenza A viruses. Hatta M, Gao P, Halfmann P, Kawaoka Y. Science 2001;293(5536):1840–2. – PDF
4. FLI studie 3: Molecular determinants within the surface proteins involved in the pathogenicity of H5N1 influenza viruses in chickens. Hulse DJ, Webster RG, Russell RJ, Perez DR. J. Virol 2004;78(18):9954–64. – PDF
5. FLI studie 4: Influenza A H5N1 Replication Sites in Humans, Mongkol Uiprasertkul et al., Emerging Infectious Diseases, Vol. 11, No. 7, July 2005 – PDF
6. Characterization of an avian influenza A (H5N1) virus isolated from a child with a fatal respiratory illness, Subbarao K, Klimov et al., January 1998 – PDF
7. THE HIV/AIDS BLUNDER; Henry H. Bauer, 24 February 2006, Department of Science & Technology Studies (STS), Virginia Polytechnic Institute & State University – PDF
8. Breaking the spell, the Scientific Evidence for Ending the Covid Delusion, Dr. Tom S. Cowan, August 2021. – PDF
9. A Farewell To Virology; Expert Edition, Dr. M. Baily, 15 September 2022 – PDF
10. The Invisible Rainbow – A History of Electricity and Life, Arthur Firstenberg, Chelsea Green Publishing, Vermont, London 2020
11. The Poisoned Needle, Suppressed Facts About Vaccination, Eleanor McBean, 1957 – PDF
12. Vogelpest Epidemie 2003: gevolgen voor de volksgezondheid, RIVM rapport 630940001/2004
13. Can you catch a cold? Untold history & human experiments, Daniel Roytas, ISBN 978-1-7635044-0-0, 2024
14. A potential relationship between cosmic rays and pandemics: from 1700 to COVID-19, Valentino Strasser and Michele Casati, New Concepts in Geoplasma Tectonics Journal, May 2020 – PDF
15. Die Influenza: ein historischer und äntiologischer Versuch von Dr. Heinrich Schweich, Berlin 1836
16. Taking away your chickens
17. Kary Mullis: Martyr or Menace?
18. Interview with Kary Mullis
19. 225 health/science institutions worldwide all failed to cite even 1 record of SARS-COV-2
20. IBM – Introducing the world’s first 2 nm node chip
21. European Medicines Agency – Innovax-ND-H5 vector vaccine
22. Rijksoverheid – vogelgriep – vragen en antwoorden
23. Niemand kan jou aansteken